Οι εργαζόμενοι της Ολυμπιακής που τώρα ζητούν συμπαράσταση, δεν είναι αυτοί που μας γράφουν όταν διαμαρτυρόμαστε για τις καθυστερήσεις;

Η λέξη «εργαζόμενοι» για κάποιο παράξενο λόγο, μοιάζει να αφορά μόνο όσους δουλεύουν στο δημόσιο. Απολαμβάνει δε, μια πρωτοφανή ασυλία και είναι υπεράνω κάθε κριτικής. Οποιος τολμήσει να μην τους συμπαρασταθεί αμέριστα, κατατάσσεται αυτόματα στους ορκισμένους εχθρούς του συνδικαλισμού, των κεκτημένων του εργατικού κινήματος και της ανθρωπότητας γενικότερα. Χάρη σε αυτή την ιδιότυπη «ομερτά», κανείς δεν τολμάει να πει ότι οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην Ολυμπιακή, ακούγονται σουρεαλιστικές. Δηλαδή, μπορείς να διαμαρτύρεσαι για την αύξηση της φορολογίας (αν και μέρος αυτής της φορολογίας πηγαίνει στην κάλυψη των ζημιών της εταιρίας), μπορείς να διαμαρτύρεσαι γιατί κάθε φορά που αναγκάζεσαι να πετάξεις με την Ολυμπιακή έχεις 50% πιθανότητες να καθυστερήσεις και 25% πιθανότητες να σε βρίσουν αν διαμαρτυρηθείς γιατί η προγραμματισμένη πτήση δεν έγινε, αλλά όταν ξαφνικά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τις «κινητοποιήσεις», αυτών που ευθύνονται για όλα αυτά, πρέπει να τα ξεχάσεις όλα και να υιοθετήσεις υποχρεωτικά την ευλαβική στάση συμπαράστασης απέναντι στους «εργαζόμενους» που κινδυνεύουν. Διότι γι’ αυτούς αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο η οποιαδήποτε εξέλιξη, αφού μπορεί να τους οδηγήσει σε κάτι που θυμίζει τον «τρισκατάρατο» ιδιωτικό τομέα. Δηλαδή, αυτό ακριβώς που ήθελαν να αποφύγουν, όταν «πουλούσαν» την ψήφο τους σε κάποιον πολιτικό, με αντάλλαγμα την πρόσληψη στο στοργικό και σίγουρο δημόσιο.

















